Lieveallemaal,

Alweer mijn laatste verhaal over mijn grote India-avontuur.... De tijd is echtvoorbij gevlogen. Ik heb een geweldig mooie maandgehad!!

Om te beginnen, de school in Ashirvad: (als juf moet ik daar natuurlijk eveniets over kwijt)

De kinderen gaan in prachtige uniforms naar school (zie foto's)en voordat het hele schoolspektakel begint staan de kinderen keurig in rijen opgesteld om uit volle borst het volkslied te zingen. Aan het einde van de dag herhaald zich dit ritueel weer, maar dan met een ander liedje. Ik vind dat er zo schattig uit zien. Zelf zou ik als kindnietal te serieus meedoen,maar deze kinderen doen het heel serieus. Als ik de kans krijgdoe ik lekker mee, kijk zo strak als het maar kan,en zing gewoon watmee....

Om hier juffrouwtje te spelen is wel een verhaal apart.Wij (Henrieke en ik) doen nu heel veel met de jonge kinderen, en we hebben in ieder geval een hoop materialen gekocht en gemaakt zodat ze op eigen niveau aan de slag kunnen gaan.De kinderen moeten wel wat wennen aan de Nederlandse aanpak, maar het gaat steeds beter! We beginnen nu echt de sfeer te krijgen van een kleuterklas, en dat bevalt mij prima! Ook geef ik les aan de grotere kinderen.
Op een dagwaren de (grotere)kinderen in het engels aardrijkskunde aan het leren. Het wordt uitgesproken met een uitspraak alsof het Chinees is, de kinderen begrijpen echt maar een heel klein beetje over wat het gaat. Ik moet wel toegeven datde stofvan de les aardrijkskunde volledig boven mijn pet is. In de tekst komen allemaal plaatsnamen voor uit Andhra Pradesh enverder ging het over de oude volken uit deze streek. Ik lees de tekst voorin hetEngels terwijl ik geen idee heb waarhet over gaat. En als ikvanuit mijn boek eens kijk naar de kinderen, zie ik dat zij er ook niet veel van begrijpen. Met een wereldkaart gaan we wat plaatsnamen opzoeken,envan de allerbelangrijkste woorden geef ik (metbehulp van het woordenboek)de vertaling in het Telugu.Ik spreek de woorden natuurlijk ook uit: tamadidovadaludie (volledig onzin woord omdat ik de letters natuurlijk niet kan lezen) De kinderen vinden dat prachtig, kijken in het woordenboek en spreken het vervolgens wel goed uit.Dan moeten ze vragen in het engels beantwoorden en uit hun hoofd leren. Als je de vraag ietsje andersmaakt of ze in een andere volgorde stelt, is het antwoord al helemaal moeilijk uit ze te krijgen enalsze antwoorden, krijgje een opgedreund antwoord. Kortomde meeste hebben geen idee wat de vraag of het antwoord betekent, het wordt'gewoon' zonder betekenis uit hun hoofd geleerd.Ik vind het aan de ene kant echt lachwekkend,ik voel me vaak een oude schooljuffrouw die kinderen aan het overhoren is. Maar ik vind het ook een beetje zielig dat kinderen veel energie steken in iets wat ze uiteindelijkniet eens begrijpen. Na de Ashirvadschoolzullen ze ook op die manierles krijgendus ik laat het maar gewoon een beetje zo....! Hun engelse woordenschat is trouwens echt heel groot,maarhet praktischEngels wordtze niet echtgeleerd (ze kennen het woorddirecteur kamerwel (op de leeftijd van vijf jaar), maarals ik vraag hoeoud ze zijnbegrijpen zeme niet

).

Dan nog iets wat we in Nederland best iets van kunnen leren... De galantheid van de kinderen!

Ik zal wat voorbeelden noemen:

Een kind vraagt me om mee te komen en dat doe ik,maarik heb geen idee waarvoor.. Ik ben wel benieuwd waar ze me naar toe wil brengen. Ze brengt me naarde ventilator en zet daar een stoel voor me neer. Nu valt het kwartje: het meisje dacht dat ik het te warm had en wilde mij daarom met stoel en al onder een ventilator zetten.

Tijdens Diwali was het 1 en al vuurwerk in de stad, leuk maar niet voor mij want ik ben stiekem een beetje bang voor de knallen. Een jongen had het door en hield de hele weg stevig mijn hand vast, ik werd door de straten geleid alsof ik een koningin was....

Dan nog een voorbeeldje: Nadat ik mijn handen gewassen heb, pakt een kind mijn hand vast en droogt mijn handen af methaar rok. Het gebeurde al voordat ik mijn hand terug kon trekken.

Aan de ene kant vind ik het fijn als kinderen ontzag voor je hebben, maar hier in India gaat het wel best ver.... Er isnamelijk wel echt afstand tussen volwassenen en kinderen. Toen ik een kind vroeg om lekker op mijn schoot te komen zitten was het antwoord: 'nee, want je bent een 'teacher''

Ik ben nu echt vrienden aan het worden met twee teachers die niet alleen werken maar ook in Ashirvad leven. Een teacher had toch wel een heel bijzonder verhaal. Ze komt uit een ander deel van India, dus ze kon geen woord Telugu (taal die ze hier spreken) toen ze aankwam in Ashirvad. In het begin voelde ze zich natuurlijk ontzettend alleen. Nu gaat ze bijna vertrekken, want in januarigaat ze trouwen. Ze heeft geen idee hoe haar toekomstige manis of hoe hij eruit ziet (ook belangrijk, toch?).Zeheeft 'gewoon' volledig vertrouwen in haar ouders dat zij de goede man voor haar kunnen kiezen. Sorry, papa en mama, maar dat gaatbij mij toch heel wat anders;-)Ze is echt zo lief, altijd wil ze mijn kleding perfectioneren en nu heb ik zelfs een cursushoe-kleed-ik-me-in-een-sari-als-ik-in-Nederland-ben gehad, dus.... dat wordt nog wat!

In het begin van mijn Ashirvadtijd, voelde ik me niet heel erg nuttig! Ik was de hele dag wel bezig, maar had niet het idee dat ik echt wat bijdroeg... Nu is dat echt helemaal anders. Henrieke en ik zijn een actie begonnen en mailen heel veel basisscholenof zeons kunnen helpen in de kerstmaand.Om alleen een mail te sturen is ook weer zo kaal, dus besloten we er een promotiefilmpjeerbij te maken. Die dag was geweldig. De hele dag had ik een fele lamp op me gezicht enwehadden een eigen cameraman.... Ik voelde mehelemaaleen filmster!

Ookhebben we de kindersite helemaal vernieuwd ener is zelfs een prijspuzzel bij!!! Ik kan er heel veel over vertellen maarhet is natuurlijk veel leuker als je zelf kijkt naar de site makethedia.nl/kids-dia of ashirvad.nl/kinderen en ga vervolgens naar 'kijk mee' waar jehet prachtige resultaat kunt zien van mij voor de camera....!

Even wat dingen die we best over kunnen nemen uit India:

• Gooi lekker al je afval lekker aan de kant van de weg, de vuilnismannen komen toch vaak genoeg
  
• Voed kinderen zo op dat ze ten alle tijden al je spullen willen dragen, je kleding nog eens goed doen, aankomen met wat water als je dorst hebt enz. enz.
  
• vrijheid van buikuiting
  
• Slapen kan best met de hele familie (hoezo privacy;-) ) en een bed is toch helemaal niet nodig? Spreid een kleedje uit over de grond, en je bed is klaar.
  
• Neem bediendes in huis. Je kunt ze vanalles laten doen. Ze kunnen gewoon lekker zingen terwijl je aan het werk bent (en de stroom is uitgevallen voor muziek) of wat dacht je van jezelf aan laten kleden in Indiase kleding of je nagels lakken...?
  
• Zet minimaal op elke hoek van de straat een snoep/ijswinkel neer (speciale tip voor Waarde)
  
• Als iedereen luidt toeterend de weg over gaat, gebeuren er echt minder ongelukken.
  
• Draag zware dingen op je hoofd.
  

Wat mis ik....

• Het lopen over de straat is een spel. (speluitleg: Verliezer: geen poep aan de schoenen. Winnaar 2: wel poepaan de schoenen. Winnaar 1: Poep in de slipper en op de tenen.....)
  

• Kijk blanke mensen aan alsof ze van mars komen. Daardoor voel je je lekker speciaal....!

En wat mis ik ......

• Familie, vrienden .. (snik snik)
  
• Hollands eten!!!
  
• vrijheid van beenuiting(ik bedek altijdmijn benen totmijnenkels aan toe, anders schrikken de bediendes in huis wel erg van het onverwachte beeld op twee witte benen)
  
• Marieke, mijn prachtig verzorgpaard (koeien zijn wel zo te vangen op straat, maar geef mij maar gewoon een paard)
  
• dat mensen niet letten op hoeje kleding zit. Als hier mijn jurk wat afgezakt is, lacht de hele straat me uit. Moet ik dan nog verder lopen(als lady) alsof er niets aan de hand is....? (en dat terwijl een 6 meter lange stof om me heen gewikkeld is ....)
  
• spoorbomen die snel opengaan! (despoorbediende besloot uitgebreid zijn lunch te nuttigen terwijl wij aan het wachtenwaren.
  
  

Mijn spullenstaanal weer klaar om dit grote mooie avontuur te verlaten.......
Ik had achteraf gezien toch wel wat langer willen blijven in dit mooie land, maar ja,ikwil toch ookniet te lang uit het vertrouwde Nederland wegblijven....


Veel liefs,

Annelies