Biena Tuus....... (bijna thuis)

Lieve lieve lieve allemaal/ Eej Allemille,

voe oeans:

Tís oll hlad ars. hlad ars...zakmarzagge, ‘K vreg d'n ille tiet uterst ewon:

hoei'ndag oe ist noe?

Mun klompe brak, ze zehn hlad nix t'rg of in un vrimde teale. (k'verste d'r hlad nix van, tleek net of azn een hloeiende petaters in uldere mond en) K'vreg dan: ‘zin julder hlad gek en oe eit noe eihulluk?' T'is wezeluk wer, ze binne ier hlad besuukert en van de ratn besnuffeld. Ze doene asof ze oanse teale glad vergetn zien, ze wille ‘New' zien.

Fadder zien ze ier zo bruun as a beier of glad doenkerzwart van de zunne en ze binne noga ergh grôôs voe de neame ‘New' (da's helof'k Engelsh). Me bie olles wat ik zag zei'k d'n ille tiet ‘'t ék a lank a' of ‘tekoka' en ak dan vreag ‘ei jie ta' dan kieke ze as un uul op un ziekn koeie.

Derom ka'nk zehnne: tvolk ier ís un einen wies stik stront . Min lampje hi hlad ut. Ik stelle durom zo vor, letn we tesemn es hoed preaten wan de naeme (New-Zealand) ste mien hlad nie an, en lukt 'et vandaege nie, dan lukt'et merrege, wan ik kom wea el snelle t'rg.

Voor de Hollanders,

Hier weer vanuit het prachtige Nieuw-Zeeland.... mijn laatste berichtje

Na heel wat gezellige dagen met Cora, Bram en Eowyn, wilde de reiziger in mij toch wel wat van Nieuw Zeeland zien. Op maandagochtend -belachelijk vroeg- nam ik de bus die mij naar de mooiste plaatjes van Nieuw Zeeland bracht. Deze buschauffeur was zelf een schapenboer geweest en krikte mijn algemene schapenkennis behoorlijk op. Gelukkig vertelde hij ook heel veel van de omgeving waar we doorheen reden. Allemaal goed en aardig maar waar waren mijn medemetgezellen? De bus was vol met bejaarden en Japanse mensen.... Ik voelde me zo heerlijk jong ..... ;-)

Uiteindelijk kwam ik Queenstown aan, de avonturenstad van Nieuw Zeeland, waar ik me als een visje in het water thuis voelde. Was ik lekker aan het wegdromen bij het grote meer tijdens zonsondergang werd ik wild opgeschrikt door twee jongemannen die boven mij hun parachute openlieten..... Dat wilde ik natuurlijk ook doen, en ja hoor de volgende dag zat ik op het randje van het vliegtuig. Ik vond het heerlijk, alhoewel de jongen met wie ik sprong wel erg overdreven bezorgd was. De volgende keer..... maak ik de sprong wel lekker alleen!!! Hihihi

Wat heb ik nog meer gedaan? Een wandeling gemaakt op een gletsjer, we moesten op een gegeven moment door een hele hele nauwe spleet, een wat grotere man kwam uiteraard vast te zitten. Nadat ik hem wat wild heen en weer had geschud kwam hij... (nee, de laatste zin is onzin)

Het laatste stukje van mijn reis deed ik met een trein, ik heb echt de treinrit van mijn leven gehad. Lekker in een open cabine uitwaaien terwijl de meest mooie landschappen voorbijvliegen.....

En na 8 dagen kwam ik weer aan bij Bram, Cora en Eowyn! Ondertussen heb ik heel wat kilometers gewandeld met Eowyn door de prachtige parken...! En ondertussen zijn mijn tantevaardigheden weer goed bijgespijkerd, ik kan uren uren uren lang vertellen hoe lief Eowyn is...... Maar zal het nu maar kort houden...

O ja, mijn vrienden...... ik ga al weer biena ne ruus.... (dat betekent dat ik binnenkort weer richting Nederland vlieg)

Dus.... Tot heel snel!

Knuffel,

Annelies

HEIMWEE NAAR AUSTRALIE;-)

LIeve lieve allemaal,

Wat een geweldig leven heb ik toch.... Hier weer een mooi verhaal (hoop ik):

Na mijn avonturen op het prachtige land van Norman vloog ik van Cairns naar het midden van Australie, Alice Springs. Ik heb een tour genomen naar Uluru, een prachtig mooie rots, (zie foto's) maar ik kwam er snel genoeg achter dat ze daar miljoenen vliegen hebben en dat het ONT-ZET-TEND heet is. Ik trotseerde het met een vliegnet en liters water.... Mijn vliegnet moest wel af tijdens het etenen voordat ik eenhap kon nemen moest ik eerst de vliegen ervan af blazen......

Uluru is voor de Aboriginals (oorspronkelijke bewoners) een heilige plaats omdat ze daar generaties lang gewoond hebben. Ze kunnen daar niet meer wonen en 1 van de grootste redenen is toerisme. Ik vond het toch wel erg pijnlijk voor hen, dat zij daar niet meer kunnen wonen omdat ik (als toerist) daar rond wil wandelen. Er is heel veel verschil tussen de 'blanken' en deAboriginials,zeliggen in het park te slapen of/en verkopen kunst. Ze krijgen geld van de overheid, maar meestal kopen ze daar drank van.Niet echteen heel gelukkig leven hebben die mensen dus, en eigenlijk was ik blij toen ik in de trein naar Adelaideinstapte.Dat is de eerste plaats die ik geen tweede keer meer wil zien.... Maar goed, als reiziger is het goed dat je verschillende kanten ziet van een land!

Ik mocht 23 uur lang in de trein -de Ghan- zitten, en was stiekem best blij dat de stoel naast me vrij bleef. Eigenlijk is het een hele gewone trein, maar ik heb heerlijk kunnen slapen, maar was blij toen de trein Adelaide binnenreed.

In Adelaide heb ik lekker de fiets gepakt en heb weer na een lange tijd een duik kunnen nemen in deoceaan zonder dat ik bang hoefde te zijn voor krokodillen enhaaien! Natuurlijk deed ik dat in stijl, en ging echt niet zoals alle anderen in een complete fietsuitrusting hard en dus bezweet rondfietsen. Wel grappig dat ik daardoor wat bekijks had ;-)

Onder Adelaide is Kangaroo Island, een klein eilandje (nou ja voor Australische begrippen, het is 155km in de lengte). Kangaroo Island werd al heel snel mijn lievelingsplaats van Australië omdat er zoveel dieren te vinden zijn. Zeeleeuwen dieop het strand liggen, pinguïns dienesten aan het maken zijn, koala's die meestal slapend te vindenzijn in bomen, papegaaien, kangaroes, wallabies ik haddaar echt een prachtige tijd!!!Ik heb weer lekker buiten kunnen slapen, en toen ik de boot terug nam had ik al een beetje heimwee ....

Ik ben naarTasmanie gevlogen. Aan de foto's kunnen jullie zien dat het een prachtig, prachtig, prachtig land is! Ik had tot nu toe al heel wat tours geboekt en alhoewel dat allemaal leuk en aardig is (alhoewel niet alle gidsen even gemotiveerd zijn ;-) ), is het ook wel erg simpel.... Ik besloot vrienden te maken zodat we lekker een auto kunnen huren en heel zelfstandig Tasmanie konden ontdekken. Een grappige combinatie waren we: een Franse jongen Michael die op de meest dunne gympen naar boven sprong om zoveel mogelijk contact met de grond te hebben, de (erg) zelfverzekerde en welbespraakte Engelse jongen Samson en de Duitse Mandy waarmee ik hele goede vriendinnen geworden ben! Het tempo lag wel wat uit elkaar, Michael die als een gazelle naar boven sprong en Mandy die van elk bloemetje genoot, maar ach waarom zou je je daarom druk maken toch?

De tijd in Tasmanie was veel te kort.....! Nieuw Zeeland was de nieuwe bestemming waar mijn zus Cora met haar man Bram sinds kort wonen!!! En niet te vergeten.... mijn lieve nichtje Eowyn. Het was -na al die maanden- weer heerlijk vertrouwd om mijn familie in mijn armen te sluiten. En Eowyn is echt de liefste baby van de wereld ;-) De volgende keer weer iets meer over Nieuw Zeeland!

Liefs,

Annelies

Liefs,

Annelies

Ik..... in de krant????!!!!

Lieve lieve vrienden,


Daar ben ik weer, de afgelopen weken weer vol met avontuur avontuur en avontuur....!

Ik heb twee weken op een boerderij gewerkt! Wat een geweldige tijd was dat. Hetwas alles behalve hard werken!De familie was ontzettend gezellig en gastvrij en ik vond het heerlijk om weer met een familie te leven. Dat is heel water anders dan het 'hostelleven' waar je je kamer moet delen met minimaal 4 andere backpackers....

Een paar hoogtepunten:

- auto rijden (na een half uur rijden, had ik al mijn eerste 'crossing': een nauwe brug waar het water overheenstroomde. En uiteraard ging ook dat heel soepeltjes.... Overigens reedik niet al te hard want er kan altijd een koeof kangaroo besluiten de weg over te steken
- tractor en vrachtauto rijden (eigenlijk alleen maar langzaam en simpel vooruit, maar ik heb het toch gedaan en is het een heel leuk idee dat door jou een groot gevaarte vooruit rijdt)
- met zijn 12-jarige zoon te gaan vissen, jagen op########## (=pieieieieieiep, ik vertel het wel als ik thuis ben;-) )
- vee opjagen te paard
- kalfjes inenten (mijn taak was gelukkig alleen maar het sluiten van het hek, 1 keer was ik te laat en toen hadden we twee kalfjes op elkaar in plaats van achter elkaar, best een verantwoordelijke klus dus)
- kalfje elke dag 2xmelk geven (je krijgtecht een band met het kalf en ik was zoblij dat zelekker wat gras ging eten enrond ging wandelen i.p.v. halfdood in het gras liggen)
- appeltaarten bakken (je maakt eenAustralische familie hier heel blij mee)
-stoere cowboy'Kevin' wildezich bewijzen (voor mij??!!) door op een paard te gaan rijden zonder dat het ingereden is. Uiteindelijk kwam hij niet verder dan een beetje hangen aan het zadel, maar ik had plezier genoeg
- een slang ..... maar ik zat lekker veilig in de auto ...!!
- een schattig lief puppie die een papegaai opeet (onder het mom van, ze zijn er toch genoeg laat ik er 1 doodschieten en aan de hond voeren)

Hou je vast voor hetvolgende 'hoogtepunt':

I think you left a piece in the paddock.... Oftewel ik denk dat er een stukje van je arm nog ergens in het weiland ligt.Iets watbevend lag ik daar in de 1e hulp kamer.Of het nou door de airconditioner kwam of door de zenuwen...Hoe dit avontuur allemaal begon? Gewoon 'bareback' op een paard stappen, zonder zadel dus, en er dan afvallen. Dat is opzich allemaal niet zo erg, maar in Australie hebben ze dus blijkbaar tussende grassprieten scherpestukken staalen als je daar op valt....., kunt je dus een aardige diepe snee in je arm krijgen... En het ziekenhuis is een heel eind weg aangezien ik op een boerderij in the bush bush werkte...Inhet midden vandeze twee-uur-rit-naar-het-ziekenhuis, vond de politie het nodig om ons opzij te zetten en een boete te geven.... Norman, de eigenaar van het land, is een ontzettende optimist. Zelfs over de boete kon hij een grapje maken! Hijzorgde echt heel goed voor me! Hij klaagde niet terwijl hij vier uur moet rijden na een hard werkende dag en kreeg het voor elkaar om een gezellige rit te hebben. Ook inhet ziekenhuis heeft hij me laten lachendoorde functies van mijn bed uit te testen zodat ikde hele tijd omhoog en omlaag ging terwijl de dokter net de andere kant opkeek. De dokter had trouwens zijn hulp aardig nodig.Hij zei letterlijk: Ik kan het niet zo goed zien, zie jij nog wat troep in haar wond?
Aan kalmeren doen ze absoluut niet, alle zusters keken met een gezicht van: 'meid-wat-heb-jij-gedaan-en-hoe-komt-dat-ooit-weer-goed'.... En die ene zuster die het nodig vond om mij te vertellen dat er waarschijnlijk nog een gedeelte van mijn arm in het weiland lag....
Gelukkig kon ik er al heel snel om lachen. Ik ben blij dat het zo afgelopen is en zo pijnlijk was het ook allemaal niet.En ook hiervan leerik weer (hoop ik)

Kerst en oud en nieuw heb ik met mijn eerste kamergenoot Helle gevierd. We ontmoeten elkaar in Sydney en we zagen elkaar voor de tweede keer om gezellig de feestdagen met elkaar te vieren. Dat was echt gezellig ook al was het welheel raar om zo ver weg te zijn en een warme kerst te hebben. We zaten behoorlijk hoog in Australie en daar is het behoorlijk tropisch!Tussenkerst en oud en nieuwheb Cape Tribulation bezocht, waar het regenwoud stopt en het strand begint. Prachtig, prachtig prachtig. (zie foto's) Ik heb echt genoten van het regenwoud, de meest prachtige bomen en planten zijn daar. Overal zijn walkingtracks en zelfs in een hoosbui hield me niet tegen.

Verder ben ik gaan waterraften, dat was echt een hele gezellige dag! Iedere boot had een eigen gids en nadat we wat vaardigheden geleerd hadden voor het geval je allemaal rotsen om je heen ziet en de boot onbestuurbaar er doorheen roetsjjj... Behoorlijk veel boten heb ik van de onderkant gezien, maar onze boot hield het droog.

O ja, .... tijd om de titel uit te leggen!!! Zoals jullie weten heb ik een grote, grote liefde voor paarden, maar..... optutten tot een lady is toch ook wel heel erg leuk!! Ik wist niet dat dat gecombineerd kan worden, maar op een paardenrace kan dat dus wel. Ik ging dus als 'lady' (ik miste alleen nog mijn hoed, maar verder had ik me helemaal uitgedost) naar de paardenrace en ja ja ja ....ik werd aangesproken door defotograaf op. Ik knikte trots, maarsprak geen woord.Bang dat hij mij niet in de krant wilde plaatsen omdat ik geen 'local' ben. Met mijngewonde arm angstvallig achter Krystal (dochter van Norman) verstopt en een grote glimlach sta ik dan .... in de krant. Ik moet toegeven dat het een plaatselijke krant is, maar...
Er was ook een wedstrijd voor de best geklede vrouw en best geklede man. Ik dacht dat ik daar dan ook wel hoog zou scoren, maar dat had ik helemaal mis.Deechte cowboys ende cowgirls scoorden voornamelijk erg hoog!

Terug in Cairns was mijn duikcursus op me aan het wachten. Ik ben zooo trots op mezelf dat ik het theoretische gedeelte in het engels met 94% gehaald heb!!

Duiken is echt zo zo zo ontzettend leuk. Ik kan het echt iedereen aanraden. Het is alsof je een hele andere wereld binnentreedt en de vissen kunnen behoorlijk nieuwsgierig zijn wie die rare indringer is.... Ook kwam ik schildpadden en... haaien tegen!!

Duiken heeft ook een hele hele grappig kant. Ik was mijn duikpartner kwijt en schrok best wel toen ik haar na een halve minuut nog niet gevonden had. Ik keek alle kanten, maar kon haar echt niet vinden. Uiteindelijk bleek ze boven mij te zien, en kwam ze met een afstand van drie cm 'even om het hoekje kijken'.....

Woensdag vlieg ik naarAlice Springs (midden Australie)waar de ULURU is, de bekende rode rots...!

Bedankt voor al jullie leuke reacties en jullie horen weer snel van me (lees over een maand)


Groetjes,

Annelies

p.s.: o ja, happy 2010, beetje laat .....

Oostkust van Australie!!!

Lieve lieve lieve allemaal!!!

Hier dan weer een teken van leven van mij......

Hoe is het met jullie? Lekker sneeuwballen aan het gooien? Ik zag prachtige witte plaatjes uit het mooie Nederland!!!

De afgelopen weken waren.... HEERLIJK!!! Ik ben begonnen in Sydney en ben nu bijna bij Cairns. De oostkust is ontzettend populair, en dat is te merken ook!! Er zijn ontzettend veel backpackers en dat maakt het reizen natuurlijk een stuk gezelliger;-) Het reizen is (gelukkig) zo makkelijk! De bussen zijn lekker koel, (bijna) altijd op tijd en een prima plaats om even bij te tanken voor een nieuw avontuur! De hostels zijn schoon en de mensen zijn echt vriendelijk! Je hoort mijn niet klagen!

Ik heb de afgelopen maand ontzettend veel leuke, gezellige en mooie trips gemaakt. De aller- allermooiste was toch wel naar de whitsundays, dat was een tweedaagse zeiltocht naar prachtige eilanden waar ik lekker heb gesnorkeld en .... gedoken!! Ik heb zulke mooie vissen gezien...! Wow!! Duiken is zoooooo mooi! Zelfs zo leuk dat ik in Cairns een 5-daagse duikcursus ga boeken!! In Australie moet je natuurlijk surfen, en ook ik heb een kansje gewaagd...! Echt een leuke sport!

De natuur is ook op het land echt prachtig. Zwemmen onder een waterval is behoorlijk indrukwekkend!!In elk dorpje of stadje hebben ze wel botanische tuinen, mooie plaatsen om lekker even bij te komen! Ondertussen weet ik al dat bosmieren een lekker tussendoortje zijn, de kangoeroes springen om me heen, maar de koala's zitten nogal erg verstopt...!! Gelukkig heb ik nog geen slangen ontdekt, maar de hagedissen en de buidelrattenzijn bepaald niet bang voor mij..! (en ik natuurlijk ook niet voor hen...;-) )

Het leuke van reizen is absoluut het leren kennen van mensen waarmee je anders nooit in contact zou komen! Van een gepensioneerde kleuterjuf tot een opstandig weggelopen puber, maar natuurlijk ook 'mijn type'! Ik had niet verwacht dat het zo makkelijk zou zijn om vrienden te maken en voel me echt nooit alleen.

En wat avontuur betreft... Soms zit avontuur in een heel onverwachts hoekje..

Ik was in 1 van de betere hostels en had mijn eigen huis(je). Het was behoorlijk rustig, dus ik had het huisje helemaal voor mezelf. Best wel fijn als je de afgelopen maanden altijd je kamer heb moeten delen.... (dacht ik) Ik ging naar de badkamer en terwijl ik de deur rustig achter me dicht deed was ik me niet van bewust dat juist dat het begin was van een onverwachts avontuur. Het slot brak, en ik zat daar...... opgesloten!Ik vond het niet echt een heel leuk ideedat ik daar misschien wel een dag lang zou zitten, dus besloot maar om op hulp te roepen. Klimmend op eenkastje riep ik: 'Can anybody hear me?' Toen dat niet echt effect had besloot ik om opmijn aller- allerlelijkst te gaan roepen zodat mensen wel door moesten hebben dat het echt was! (ja, je doet gekke dingen in nood) En ja hoor, dat had effect. De manager had me gehoord! Ze was zelf meer in panier dan ik, ik was al lang blij dat ze mij gehoord had en dat ik geen nacht in een badkamer door moest brengen. Met hulp van de technische dienst stond ik weer buiten en kreeg ongeveer een persoonlijke traumaverwerking van de manager. Dat was nou ook weer niet nodig, maar ik nam het gratis eten en internet natuurlijk wel aan!!

Eerlijk gezegd was ik toch wel een beetje geschrokken en ging daarom lekker bijkomen bij het strand. Ik vond het wel wat apart dat ik niemand anders zag,en ik twijfelde daarom om het water in te gaan i.v.m. krokodillen, haaien en weet ik veel allemaal. En terwijl ik daarstond viel mijn oog op een een krabbetje die voor mijn voet zijn weg naar boven aan het vinden was. Niet alleen hij, maar heel familie krab kwam naar boven gekropen. En niet alleen voor mij, maar het hele, hele strand was vol met krabbetjes. Duizend en duizenden!!! Ik -zo stoer als ik ben- liep naar ze toe, en binnen een paar tellen was de hele familie onzichtbaar. Als ik dan een minuutje wacht, kwamen ze weer allemaal boven. Het was echt heel gek,duizenden krabben om je heen als je stilstaat, en een verlaten strand als je loopt. Ik heb er een filmpje van, dus die laat ik zien als ik weer 'thuus bin'!!

Zo kan een dag in Australie dus zijn...!

Ik kan echt een boek vol schrijven over wat ik hier allemaal meemaak, maar ik denk dat de foto's al heel wat zeggen!!!

Ik wens jullie een hele, helehele gezellige enfijne kerstdagen toe en een prachtig 2010!!!

Liefs,

Annelies

I'm a cowgirl!!! HIHAAAAA

Lieve lieve lieve allemaal,

Watheb ik twee geweldige weken achter de rug, tijd voor een nieuw verhaal:

Eerst ben ik naar Leconfield geweest,een school voor Jillaroos en Jackeroos (cowboyschool dus)

Wat ik o.a. gedaan heb:
- veel paardrijden en dat met de meestgehoorzame paarden ooit! De paarden zijn overgevoelig, zonder ze aan te raken, kun je ze naar alle mogelijke kanten krijgen (voor de liefhebber: privelessen zijn te boeken zodra ik weer in NL ben;-) )
- zwemmen met paarden (zooooo leuk!)
- vee drijven te paard... (ik heb mijn nieuwe hobby gevonden, koeien zijn niet meer veilig..;-) )
- schaap vangen en beethouden... (dat lukte mij !!!)
- schapen scheren
- kalfworstelen (HIIIIIIHAAAA)
- lassowerpen
-vierstemmig zangkoor beginnen in de douche- slapen onder de sterren (stiekem was ik wel bang voor slangen en spinnen, maar de poes en de hond bewaakten me goed)
- heel, heel, heel veel lol hebben

Echt... het was geweldig. En dat met eengezellige groep en inzo'n mooieomgeving...Heerlijk!

En .... wie krijgt er een baan aangeboden na zo'n week??? Yes, it's me!!!
(Moet nog wel kijken of ik wel praktisch uitkomt, omdat het al in januari is, maar ik voel me erg vereerd....)

Daarna ben ik gaan WWOOFEN samen met Carlijn, oftewel werken op een paardenfarm tegen kost en inwoning. Ook dat was echt heel erg leuk! We sliepen in een privehuisje en we kregen heerlijk te eten (ook belangrijk) Ze hebben veel paarden, maar jammergenoeg hadden ze al een paardenmeisje dusmochten wijonze talenten laten zien op gebied van hekken repareren,hekken verven, eenbospaadje maken enz.En ook al zeg ik het zelf: ik benbest wel handig geworden;-)Gelukkigmochten we een ochtend meegaan rijden, dat beviel mij natuurlijk wel!En na het harde werk gingen we lekker zwemmen!!

Maar.....1 grote maar.....

de dieren.... (althans, de insecten en de '-onverwachts-binnensluip/kruip/springende-dus-enge-dieren'dan)
Zoals een Kikker die in de wc zit waar je te laat achter komt, vliegende kevers die vastzitten in je haar (we hadden de gedode exemplaren maar op 1 grote stapelin een hoekje gelegd), hagedissen die ons huisje ook wel interessant vonden, spinnen die door de verfkwast uit hun huis gejaagd worden, enge monsters (sorry, ben slecht in dierennamen)die met 300 kleine tandjes als een wiel in je huid boren, best eng als jeer ploteling 1 ontdekt die netdoor je spijkerbroekstof heen is.....

Nu ga ik naar Bellingen, een klein plaatsje waar ik gakanoën, surfen eneen daggenieten van een nationaal park... Lekker actief dus!!! (ik heb zo mijn 'lazy' en mijn 'active' days;-) )

Maar ondanks dat ik hier de tijd van mijn leven heb, mis ik jullie allemaal natuurlijk wel heel erg!

Veel liefs,

Annelies

p.s.: voor de kinderen van de LMS: Volgens mij komt Sint er weer aan, jullie zijn toch wel lief geweest dit jaar, he??!! ;-) Veel liedjes zingen bij de open haard dus!Je weet het nooit, misschien komt hij dit jaar weer wel op de LMS.......!! Juf heeft het heel leuk hier, maar soms mist ze jullie wel hoor!!! En ...... ik benecht stoerder geworden.... nu durf ik zelf spinnen te vangen! Hadden jullie dat gedacht??

p.s.: foto's van kalfworstelen en paarden zwemmen komen er nog aan.....

Ik ben in ..... AUSTRALIE

Lieve allemaal,

Ik ben in AUSTRALIE!!!!! Mijn eerste indruk: ge-wel-dig ge-wel-dig ge-wel-dig!!!

Mijn reis was prima, ik had nu 1 stoel voor mezelf en niet 3, dus dat is wel even wat anders maar ook op 1 stoel is uit te houden;-). De douane inVishakhapatnam (um... India dus..)vond mijn nagelschaartje toch wel echt een verdacht object en ik -totaal vergeten dat ik een schaartje had gekocht- deed maar snel mijn tas open en glimlachte zo onschuldig lief mogelijk erbij en gelukkig moesten ze lachen zodra ze het formaat van mijn schaartje zagen..... (pffff..., was toch wel schrikken) Verder waren de mensen in Mumbai bang dat mijn tas te groot was voor de band, dus met een meetlat en al werd mijn tas opgemeten, het ging net...!!

Ik zag vanuit het vliegtuig een prachtige zonsopkomst, dus dat waren de eerste zonnestraaltjes die ik zag vanuit Australie.... Later zag ik het 'Opera house' al vanuit het vliegtuig en toen had ik er natuurlijk helemaal zin in. Kwijtgeraakte bagage? Mijn familie en vrienden weten er alles van dus ik was heel blij toen mijn tas -netjes in mijn beschermingshoes- trots op de band naar mij toe aan hetrollen was....

De douane was heel vriendelijk. Iedereen zegt hier: ' Hi, how are you?' en ze hielpen me zelfs met mijn bagage dragen...! Het ging echt heel makkelijk en snel en voordat ik het wist stond ik in de aankomsthal!

Oke en daarstond ikdan... Met een loodzware tas opmijn rug en met een uitdrukking op mijn gezicht alsofmijn tas niet zwaar is. Mijn tas afdoen? Onmogelijk, want dan krijg ik hem nooit meer op mijn rug. Ik was daarom heel blij (nadat ik de verkeerde bus ingestapt was)toen ikmijn hotel vond. Na een welkomspraatje aangehoord te hebben (geen idee wat ze zei, ik wilde gewoon weten waar mijn bed was) stapte ik mijn kamer binnen. Best gek dat daar twee meiden liggen te slapen dieik totaal niet ken.Maar als je moe bent kun je overal slapen... En gelukkig, het zijn twee hele leuke meiden en we doen alles samen dus ik voel me hier al helemaal thuis!!

Verder.... mijn hostel is prima! Gezellige mensen, lekker schoon, goede keuken en genoeg te doen in de omgeving!! De kust is echt prachtig in Sydney!! Ik kan lekker zwemmen (het is hier warm genoeg), en ik wil natuurlijk ook een keer proberen om te surfen...

Morgen ga ik een lekker lange wandeling maken -vroeg in de morgen beginnen maar- om de highlights van Sydney te bezoeken. Over een week neem ik de bus naar Tamworth en ga de cowboyschool Leconfield bezoeken.....

Maar dat allemaal, in mijn nieuwe verhaal! Hopelijk dan ook met foto's..!

Liefs,

Annelies

Groeten uit India!

Lieveallemaal,

Alweer mijn laatste verhaal over mijn grote India-avontuur.... De tijd is echtvoorbij gevlogen. Ik heb een geweldig mooie maandgehad!!

Om te beginnen, de school in Ashirvad: (als juf moet ik daar natuurlijk eveniets over kwijt)

De kinderen gaan in prachtige uniforms naar school (zie foto's)en voordat het hele schoolspektakel begint staan de kinderen keurig in rijen opgesteld om uit volle borst het volkslied te zingen. Aan het einde van de dag herhaald zich dit ritueel weer, maar dan met een ander liedje. Ik vind dat er zo schattig uit zien. Zelf zou ik als kindnietal te serieus meedoen,maar deze kinderen doen het heel serieus. Als ik de kans krijgdoe ik lekker mee, kijk zo strak als het maar kan,en zing gewoon watmee....

Om hier juffrouwtje te spelen is wel een verhaal apart.Wij (Henrieke en ik) doen nu heel veel met de jonge kinderen, en we hebben in ieder geval een hoop materialen gekocht en gemaakt zodat ze op eigen niveau aan de slag kunnen gaan.De kinderen moeten wel wat wennen aan de Nederlandse aanpak, maar het gaat steeds beter! We beginnen nu echt de sfeer te krijgen van een kleuterklas, en dat bevalt mij prima! Ook geef ik les aan de grotere kinderen.
Op een dagwaren de (grotere)kinderen in het engels aardrijkskunde aan het leren. Het wordt uitgesproken met een uitspraak alsof het Chinees is, de kinderen begrijpen echt maar een heel klein beetje over wat het gaat. Ik moet wel toegeven datde stofvan de les aardrijkskunde volledig boven mijn pet is. In de tekst komen allemaal plaatsnamen voor uit Andhra Pradesh enverder ging het over de oude volken uit deze streek. Ik lees de tekst voorin hetEngels terwijl ik geen idee heb waarhet over gaat. En als ikvanuit mijn boek eens kijk naar de kinderen, zie ik dat zij er ook niet veel van begrijpen. Met een wereldkaart gaan we wat plaatsnamen opzoeken,envan de allerbelangrijkste woorden geef ik (metbehulp van het woordenboek)de vertaling in het Telugu.Ik spreek de woorden natuurlijk ook uit: tamadidovadaludie (volledig onzin woord omdat ik de letters natuurlijk niet kan lezen) De kinderen vinden dat prachtig, kijken in het woordenboek en spreken het vervolgens wel goed uit.Dan moeten ze vragen in het engels beantwoorden en uit hun hoofd leren. Als je de vraag ietsje andersmaakt of ze in een andere volgorde stelt, is het antwoord al helemaal moeilijk uit ze te krijgen enalsze antwoorden, krijgje een opgedreund antwoord. Kortomde meeste hebben geen idee wat de vraag of het antwoord betekent, het wordt'gewoon' zonder betekenis uit hun hoofd geleerd.Ik vind het aan de ene kant echt lachwekkend,ik voel me vaak een oude schooljuffrouw die kinderen aan het overhoren is. Maar ik vind het ook een beetje zielig dat kinderen veel energie steken in iets wat ze uiteindelijkniet eens begrijpen. Na de Ashirvadschoolzullen ze ook op die manierles krijgendus ik laat het maar gewoon een beetje zo....! Hun engelse woordenschat is trouwens echt heel groot,maarhet praktischEngels wordtze niet echtgeleerd (ze kennen het woorddirecteur kamerwel (op de leeftijd van vijf jaar), maarals ik vraag hoeoud ze zijnbegrijpen zeme niet

Ik zal wat voorbeelden noemen:

Een kind vraagt me om mee te komen en dat doe ik,maarik heb geen idee waarvoor.. Ik ben wel benieuwd waar ze me naar toe wil brengen. Ze brengt me naarde ventilator en zet daar een stoel voor me neer. Nu valt het kwartje: het meisje dacht dat ik het te warm had en wilde mij daarom met stoel en al onder een ventilator zetten.

Tijdens Diwali was het 1 en al vuurwerk in de stad, leuk maar niet voor mij want ik ben stiekem een beetje bang voor de knallen. Een jongen had het door en hield de hele weg stevig mijn hand vast, ik werd door de straten geleid alsof ik een koningin was....

Dan nog een voorbeeldje: Nadat ik mijn handen gewassen heb, pakt een kind mijn hand vast en droogt mijn handen af methaar rok. Het gebeurde al voordat ik mijn hand terug kon trekken.

Aan de ene kant vind ik het fijn als kinderen ontzag voor je hebben, maar hier in India gaat het wel best ver.... Er isnamelijk wel echt afstand tussen volwassenen en kinderen. Toen ik een kind vroeg om lekker op mijn schoot te komen zitten was het antwoord: 'nee, want je bent een 'teacher''

Ik ben nu echt vrienden aan het worden met twee teachers die niet alleen werken maar ook in Ashirvad leven. Een teacher had toch wel een heel bijzonder verhaal. Ze komt uit een ander deel van India, dus ze kon geen woord Telugu (taal die ze hier spreken) toen ze aankwam in Ashirvad. In het begin voelde ze zich natuurlijk ontzettend alleen. Nu gaat ze bijna vertrekken, want in januarigaat ze trouwen. Ze heeft geen idee hoe haar toekomstige manis of hoe hij eruit ziet (ook belangrijk, toch?).Zeheeft 'gewoon' volledig vertrouwen in haar ouders dat zij de goede man voor haar kunnen kiezen. Sorry, papa en mama, maar dat gaatbij mij toch heel wat anders;-)Ze is echt zo lief, altijd wil ze mijn kleding perfectioneren en nu heb ik zelfs een cursushoe-kleed-ik-me-in-een-sari-als-ik-in-Nederland-ben gehad, dus.... dat wordt nog wat!

In het begin van mijn Ashirvadtijd, voelde ik me niet heel erg nuttig! Ik was de hele dag wel bezig, maar had niet het idee dat ik echt wat bijdroeg... Nu is dat echt helemaal anders. Henrieke en ik zijn een actie begonnen en mailen heel veel basisscholenof zeons kunnen helpen in de kerstmaand.Om alleen een mail te sturen is ook weer zo kaal, dus besloten we er een promotiefilmpjeerbij te maken. Die dag was geweldig. De hele dag had ik een fele lamp op me gezicht enwehadden een eigen cameraman.... Ik voelde mehelemaaleen filmster!

• Gooi lekker al je afval lekker aan de kant van de weg, de vuilnismannen komen toch vaak genoeg
  
• Voed kinderen zo op dat ze ten alle tijden al je spullen willen dragen, je kleding nog eens goed doen, aankomen met wat water als je dorst hebt enz. enz.
  
• vrijheid van buikuiting
  
• Slapen kan best met de hele familie (hoezo privacy;-) ) en een bed is toch helemaal niet nodig? Spreid een kleedje uit over de grond, en je bed is klaar.
  
• Neem bediendes in huis. Je kunt ze vanalles laten doen. Ze kunnen gewoon lekker zingen terwijl je aan het werk bent (en de stroom is uitgevallen voor muziek) of wat dacht je van jezelf aan laten kleden in Indiase kleding of je nagels lakken...?
  
• Zet minimaal op elke hoek van de straat een snoep/ijswinkel neer (speciale tip voor Waarde)
  
• Als iedereen luidt toeterend de weg over gaat, gebeuren er echt minder ongelukken.
  
• Draag zware dingen op je hoofd.
  

Wat mis ik....

• Het lopen over de straat is een spel. (speluitleg: Verliezer: geen poep aan de schoenen. Winnaar 2: wel poepaan de schoenen. Winnaar 1: Poep in de slipper en op de tenen.....)
  

• Kijk blanke mensen aan alsof ze van mars komen. Daardoor voel je je lekker speciaal....!

En wat mis ik ......

• Familie, vrienden .. (snik snik)
  
• Hollands eten!!!
  
• vrijheid van beenuiting(ik bedek altijdmijn benen totmijnenkels aan toe, anders schrikken de bediendes in huis wel erg van het onverwachte beeld op twee witte benen)
  
• Marieke, mijn prachtig verzorgpaard (koeien zijn wel zo te vangen op straat, maar geef mij maar gewoon een paard)
  
• dat mensen niet letten op hoeje kleding zit. Als hier mijn jurk wat afgezakt is, lacht de hele straat me uit. Moet ik dan nog verder lopen(als lady) alsof er niets aan de hand is....? (en dat terwijl een 6 meter lange stof om me heen gewikkeld is ....)
  
• spoorbomen die snel opengaan! (despoorbediende besloot uitgebreid zijn lunch te nuttigen terwijl wij aan het wachtenwaren.
  
  

Mijn spullenstaanal weer klaar om dit grote mooie avontuur te verlaten.......
Ik had achteraf gezien toch wel wat langer willen blijven in dit mooie land, maar ja,ikwil toch ookniet te lang uit het vertrouwde Nederland wegblijven....


Veel liefs,

Annelies

lekker in het Indiase ritme!

Lieve lieve familie, vrienden, kinderen, ouders, kennissen en wie-dit-verhaal-dan-ook-leest!,

Hoe gaat het in Nederland? Lekker dik aangekleed tegen de kou ;-) ? Ikheb nog twee keer per dag een koude douche nodig...

Ik geniet van het Indiase leven! Ik zit nu echt helemaal in het ritme en ik maak ontzettend veel leuke en mooie dingen mee!!Ik zal een poging wagen omhet niet al te lang te makenvoor jullie:

De kinderen in Ashirvad komen heel 'sterk' (lees vrolijk)over. Ik had verwacht dat de kinderen vaak verdrietig zouden zijn omdat ze vaak veel hebben meegemaakt. Maar ze zijnbehoorlijk nuchter over hun verleden.
Zezijn allemaal hele lieve speciale kinderen, maar Barity is toch wel heelbijzonder (zie foto).... Alleen haar uiterlijk al; zeis ontzettend mager en heeft een bolle buik,omdat ze lever- en hartproblemen heeft.En dan komt nog het verhaal achterhet meisje:Haar moeder werkt hiernog maar kort als 'dienstmeisje'.Ze woont tegenover het huis van Sudha en Raja in een klein huisje. Het is niet meer dan 20 vierkante meter groot. De vader in dit hele verhaal?Hij is een alcoholist en geeft het gezin geen geld.Dus ook niet voor medicijnen voor Barity.En zo is dit gezinin Ashirvadgerold.... Moeder kan nu werkenen Ashirvad helpt door de kinderen eten en onderwijs te geven.Ik vind het heerlijk om met Barity te zijn. Lekker samen eenbeetje tekenen, af en toe begintze te sprekenin het Telugu en dan knik ik net alsof ik haar begrijp ;-)Het leuke is dat ze vaak haar duim omhoog steekt. Dat teken begrijp ik natuurlijk wel!!

Ik heb hier ook wat spelletjes voor de kinderen gekocht, en het isecht leuk om met een verpakt spelletje Ashirvad binnen te wandelen. De kinderen kijken je dan met grote ogen aan alsof je Sinterklaas bent, en willen natuurlijk heel graag weten wat het nieuwe spelletje is!Als ze vrijetijd hebben (laatste dagenheel veel i.v.m. vakantie) doe ik een poging om de kinderen te vermaken en dat lukt goed! Levendganzenbord, uno, memory en dominowordt zeerfanatiek gespeeld.Maar... even onder ons: Mijn valsspeeltechnieken zijn niets vergeleken met die van de kinderen en de teachers!

Zoals je op de foto's kan zien heb ik een paar keer de bouwplaats bezocht. Heel indrukwekkend datRaja en Sudha zo'n groot project uitvoeren. Het wordt echt een groot gebouw, maar ze willen ook meer kinderen hulp kunnen bieden. Ze moeten in december al in het nieuwe huis zitten, dus er zit behoorlijk veel druk achter. Ikheb heel veel bewondering voor hun vertrouwen in dit projectook al weten ze zelf nog niet waar het geld vadaan moet gaan komen.

Verder doe ik een poging om voor de LMS (basisschool in Laren waar ik gewerkt heb) een film (lees filmpje) te maken over hoe het leven is in India. De kinderen doen alles om maar op de film te komen, enthousiasme genoeg dus..!

Ik ben heel blij dat Henrieke hier is! Heerlijk om alle gekke dingen die wij meemakenin het Nederlands te kunnen bespreken. We hebben veel lol samenen tijdens onze kletspartijen zijn mijn dropjes niet meer veilig...

Op een dag dachten wij, twee stoere zelfstandige dames, dat we wel alleen konden gaan shoppen. Totdat het opeens donker was toen we de winkel uitliepen.. De straten zien er dan best anders uit...! Op een kruispunt kwamen we waarschijnlijk wat twijfelachtig over en heel veel Indiers zagen hun kans schoon om ons te 'helpen'.Gelukkig konden we -na een paar keer fout lopen- de goede weg weer vinden. Op dat moment een heel avontuur, achteraf lachen we erom!

En...

o ja...

het duurt toch nog wel even voordat weer voet op Nederlandse bodem zet, dus nu durf ik het jullie wel te vertellen...

Familie luis heeft ook een woonplaats gevonden op mijn hoofd! De kinderen en de dienstmeisjes helpen mij gelukkig goed en plukken de luizen in een bewonderingswaardigsnel tempo eruit!

Ik kan nog wel uren doorschrijven, maar ik zal wachten tot het volgende verhaal!!

Heel veel liefs,

Annelies

p.s.: Op het nieuws zag ik dat er een paar dagen geldengrote overstromingen waren in Andhra Pradesh (waar ik ook zit). Maar wees niet bang, India is groot,ik zit nog hoog en droog!